Als je kanker hebt, kan er veel veranderen. Niet alleen voor jou, maar ook voor je vrienden. Misschien merk je dat sommige vrienden ineens stil zijn. Of ze weten niet goed wat ze moeten zeggen als je vertelt hoe het met je gaat.
Dat kan best lastig of zelfs een beetje pijnlijk voelen. Misschien denk je: Waarom vraagt mijn vriend niet hoe het met me gaat? Of: Snappen ze wel wat ik meemaak?
Het kan helpen om te weten dat vrienden soms niet stil zijn omdat ze niet om je geven. Ze weten gewoon niet altijd wat ze moeten zeggen tegen iemand met kanker.
Waarom weten vrienden soms niet wat ze moeten zeggen?
Kanker is voor veel mensen iets waar ze weinig ervaring mee hebben. Je vrienden hebben misschien nog nooit meegemaakt dat iemand van hun leeftijd kanker kreeg.
Ze kunnen bang zijn om iets verkeerds te zeggen. Misschien denken ze:
- “Wat als ik hem of haar verdrietig maak?”
- “Mag ik vragen hoe de behandeling ging?”
- “Moet ik over kanker beginnen of juist niet?”
- “Wat moet ik zeggen als mijn vriend verdrietig wordt?”
- “Is het raar als ik gewoon over school of gamen praat?”
Door al die vragen kunnen ze juist niets zeggen.
Dat betekent niet automatisch dat ze je niet aardig vinden of niet meer met je willen omgaan.
Soms wil je gewoon dat ze normaal doen
Misschien heb je soms helemaal geen zin om over kanker te praten. Je wilt misschien gewoon lachen, gamen, voetballen, filmpjes kijken of kletsen over iets totaal anders.
Dat is helemaal oké.
Je bent namelijk niet alleen iemand die kanker heeft. Je bent nog steeds gewoon jij.
Je mag dus tegen je vrienden zeggen dat ze niet altijd over kanker hoeven te praten.
Je kunt bijvoorbeeld zeggen:
“Je hoeft niet steeds te vragen hoe het met mijn kanker gaat. Ik vind het ook fijn om gewoon samen iets leuks te doen.”
Je mag vertellen wat jij nodig hebt
Je vrienden kunnen niet altijd weten wat jij nodig hebt. Daarom kan het helpen om dat gewoon te vertellen.
Misschien wil je dat een vriend:
- af en toe vraagt hoe het met je gaat;
- gewoon gezellig blijft doen;
- meegaat naar een afspraak of behandeling;
- met je gamet of een film kijkt;
- naar je luistert als je wilt praten;
- je een berichtje stuurt als je een moeilijke dag hebt;
- niet boos wordt als je een afspraak moet afzeggen.
Je hoeft niet alles in één keer uit te leggen. Je kunt gewoon zeggen wat op dat moment voor jou fijn is.
Wat als je vriend helemaal niets zegt?
Soms kan het voelen alsof je vriend je ontwijkt. Dat kan verdrietig zijn.
Misschien weet je niet of je er iets van moet zeggen. Toch kan een klein berichtje al helpen.
Je zou bijvoorbeeld kunnen sturen:
“Ik merk dat je niet zo goed weet wat je tegen me moet zeggen. Dat geeft niet. Je mag gewoon jezelf zijn.”
Of:
“Je hoeft geen oplossing te bedenken. Soms wil ik gewoon even samen zijn.”
Daarmee geef je je vriend als het ware toestemming om niet de perfecte woorden te hoeven vinden.
Je vriend hoeft geen oplossing te hebben
Als je verdrietig, boos of bang bent, hoeft een vriend dat niet op te lossen.
Soms is luisteren al genoeg.
Een vriend hoeft dus niet te zeggen:
“Het komt allemaal goed.”
Een veel fijnere reactie kan zijn:
“Ik snap dat dit heel moeilijk voor je is. Ik ben er voor je.”
Of zelfs gewoon:
“Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik wil wel bij je blijven.”
Dat kan ontzettend veel betekenen.
Je mag ook zelf het gesprek beginnen
Misschien wacht je vriend op jou omdat hij of zij bang is om een verkeerde vraag te stellen.
Je kunt daarom zelf beginnen.
Bijvoorbeeld:
“Wil je weten hoe het vandaag ging?”
Of:
“Ik wil er eigenlijk wel even over praten.”
Maar je kunt ook zeggen:
“Ik heb vandaag helemaal geen zin om over kanker te praten.”
Ook dat is duidelijk en helemaal prima.
En als vrienden anders tegen je gaan doen?
Sommige vrienden weten misschien niet hoe ze met de veranderingen moeten omgaan. Misschien ben je door je behandeling vaker afwezig op school. Misschien ben je sneller moe of kun je minder doen dan vroeger.
Dat kan ervoor zorgen dat vriendschappen veranderen.
Soms komen vrienden juist dichterbij. Soms ontstaat er meer afstand.
Dat kan pijn doen. En het is logisch als je daar verdrietig of boos over bent.
Onthoud wel: jouw kanker is niet jouw schuld.
Je hoeft ook niet steeds vrolijk te zijn om een goede vriend of vriendin te verdienen.
Je hoeft dit niet alleen te dragen
Als je het moeilijk vindt om met vrienden over kanker te praten, kun je ook met iemand anders praten.
Bijvoorbeeld met je ouders, een broer of zus, een leerkracht, verpleegkundige of iemand anders die je vertrouwt.
En soms wil je liever praten met iemand die je niet kent. Iemand die gewoon luistert zonder dat je alles hoeft uit te leggen.
Conclusie
Als je vrienden niet goed weten wat ze moeten zeggen omdat je kanker hebt, kan dat best lastig zijn. Misschien worden ze stil, vermijden ze het onderwerp of weten ze niet hoe ze moeten reageren.
Vaak komt dat doordat ze bang zijn om iets verkeerds te doen. Ze geven misschien juist heel veel om je.
Je hoeft daarom niet te wachten tot je vriend precies weet wat jij nodig hebt. Je mag het vertellen. Zeg wat fijn voelt, wat je liever niet wilt en wanneer je wel of niet over kanker wilt praten.
En het belangrijkste: je bent meer dan je ziekte. Je bent nog steeds jezelf. Een goede vriend hoeft niet altijd de perfecte woorden te hebben. Soms is het belangrijkste gewoon dat iemand blijft, luistert en samen met jou verdergaat.